.....may tatlong posibleng bunga: una, mabubunyag kung sino ang handang sumabay; ikalawa, mahahati ang oposisyon; at ikatlo, mapipilitang mag-react ang lahat.
May mga desisyon sa pulitika na unang tingin pa lang ay tila mapanganib. May ingay. May batikos. May agam-agam. Ngunit ang tanong: kapag ba maingay, ibig sabihin ba’y mali? Kapag ba may risk, awtomatiko nang iresponsable?
Kung susuriin ang naging hakbang ni Sara Duterte sa pagdeklarang tatakbo siyang pangulo sa 2028, dapat nating itanong....ano ba ang tunay na layunin sa ganito kaagang pagdeklara? Sa politika, may dalawang uri ng lider: ang naghihintay ng atake, at ang kusang nagtatakda ng usapan. Sino ang mas may kontrol?
Hindi ba’t sa bawat administrasyon, ang unang nakakakuha ng atensyon ang siyang nakapaglalatag ng tono? Kapag ikaw ang nagbukas ng isyu, ikaw ang nagdidikta ng balangkas ng diskusyon. Kaya marahil ang mas mahalagang tanong ay hindi “mapanganib ba ito?” kundi “kanino napunta ang inisyatiba?”
May nagsasabing ito’y padalus-dalos. Ngunit kung padalus-dalos, bakit tila handa ang mensahe? Kung emosyonal, bakit may malinaw na target audience? Sa estratehiya, hindi lahat ng tila paglalantad ay kahinaan. Minsan, ito ay paraan upang sukatin ang lakas ng mga kaalyado at kalaban. Kapag inilabas mo ang iyong posisyon nang maaga, sino ang aatras? Sino ang lalapit? Sino ang mananahimik?
Sa ganitong paggalaw, may tatlong posibleng bunga: una, mabubunyag kung sino ang handang sumabay; ikalawa, mahahati ang oposisyon; at ikatlo, mapipilitang mag-react ang lahat. At kapag ang iba ay nagre-react lamang, sino ang tunay na nangunguna?
Hindi ba’t sa politika, ang kontrol sa naratibo ay kalahati ng laban? Kapag ikaw ang naglatag ng usapan, ikaw ang nagtakda kung ano ang mahalaga at ano ang depensa. Ang mga hindi handa ay mapipilitang magpaliwanag. Ang mga kulang sa malinaw na tindig ay malalantad.
Ngunit may kapalit ba ito? Siyempre. Ang maagang pag-atake ay nagbubukas din ng masusing pagsusuri. Ngunit hindi ba’t ang lider na handang magpauna ay yaong may tiwala sa sariling kapital....politikal man o panlipunan? Kung wala kang sapat na suporta, bakit ka susugal nang ganito?
Sa huli, ang tanong ay hindi kung ligtas ang hakbang. Ang mas mahalaga: epektibo ba? Nagbago ba ang tempo ng diskurso? Napilit ba ang iba na maglatag ng posisyon? Kung oo, maaaring hindi ito pag-urong kundi pag-angkin ng espasyo.
Sa politika, hindi laging panalo ang pinakatahimik. Minsan, ang nagtatakda ng laban ay yaong may lakas ng loob na magsimula. At sa isang sistemang puno ng kalkulasyon, ang unang kumilos....kung tama ang timing....ang madalas na nagtatakda ng direksyon ng buong laro.
Kaya marahil ang mas mahalagang tanong para sa atin bilang mamamayan: handa ba tayong suriin ang hakbang lampas sa ingay? O mas madali bang husgahan ang anyo kaysa unawain ang layunin?
Kung babalikan ang pamagat...“Hakbang na Hindi Umatras, Kundi Umandar”.....ang diwa nito ay hindi simpleng papuri o pagtatanggol. Ito ay isang paanyaya sa mas malalim na pagbasa sa kilos ni Sara Duterte. Sapagkat sa politika, ang pag-andar ay hindi laging nangangahulugang paglusob; minsan, ito ay pag-angkin ng espasyo bago pa man ito maagaw ng iba!
#WeTakeAStand #OpinYon #OpinYonNews #MarchanismManifesto