I remember reading from a Values Education book way back in high school about how some foreigners are shocked about the ordinary Filipinos’ predilection to resort to murder for what other cultures might attribute as a trivial matter: a few pesos, a minor hiccup, a girl’s hurt feelings.
In recent weeks, as temperatures once again zoom to almost danger point, we have once again witnessed an alarming increase in “road rage” incidents, where even minor fender benders escalate to angry confrontations, blows, sometimes even outright murder.
Netizens have always pointed out the obvious: bakit hindi na lang natin pairalin ang lamig ng ulo at hinahon sa kalsada?
I tend to believe that the recent incidents of road rage – where even simple scratches or disagreements on right-of-way have led to outright violence – is a symptom of the Filipinos’ obsession with “honor.”
“Honor,” after all, is a word that gets thrown around all the time – in politics, in business, down to personal relationships.
Mahalaga na maipakita natin na may “honor” tayo sa ating kapwa, dahil kung hindi, hindi tayo pagtitiwalaan ng mga nakapaligid sa atin.
This also overlaps with our obsession on being “right all the time”, which to us is an integral part of preserving our personal honor and integrity.
Para sa Pilipino kasi, wala nang pinaka-nakakahiyang sitwasyon kaysa maging mali sa kahit anong sitwasyon. Nawawala ang dangal sa sarili, parang naging langaw na lang tayo na na-trap sa pandikit.
Pero dahil gusting-gusto nga natin na lagi tayong tama, umaabot tayo sa punto na, gaya ng kasabihan, “ang langaw na napunta sa tuktok ng kalabaw ay tila mas mataas pa sa kalabaw!”
Dito na pumapasok ang kawalan ng pagpapakumbaba natin, lalo na sa ibang tao. Ayaw nating magpatalo, ayaw nating aminin na mali tayo, dahil nakakawala ng personal na dangal.
Sa totoo lang, hindi lang naman ito nakikita sa pakikipagmatigasan natin sa kalsada.
Nakikita natin ito sa mga pinuno na gabundok na nga ang ebidensya ay pilit pa ring itinatanggi ang kasalanan. Nakikita natin ito sa mga kriminal at scammer na harapan na ang panloloko at pangga-“gaslight” sa kanilang mga biktima na ipinipilit na sila pa ang may kasalanan.
Nakakatawa at nakakainis na pilit tayo ng pilit na ipaglaban ang ating “dangal,” ngunit ni hindi na natin nauunawaan kung paano ba natin maipapakita ang tunay na dangal.
And come to think of it, it’s what we do in the name of honor – angry confrontations, coming to physical blows, even outright murder – that effectively cancels whatever honor we have left.
Sa tingin ba ninyo, matitingnan ba ninyo sa mata ang inyong mga kaanak o kaibigan kapag nakita nila ang viral video na pinapalo mo ng tubo ang naka-agrabyado mong motorista?
Hindi ba mas nakakahiyang aminin na hinayaan nating manaig ang galit sa halip na pagpapakumbaba at “nadala tayo sa emosyon” nang makagawa tayo ng krimen?
Pero kung sabagay, tila wala na rin sa bokabularyong Pilipino ang salitang kahihiyan.
#WeTakeAStand #OpinYon #OpinYonNews