Madalang akong maglagay ng personal na saloobin sa column, pero baka may makaka-relate sa akin…
Baka ito ay kwarentahin feels — ‘di ko alam, ‘di ko rin maipaliwanag nang buo — pero something just didn’t feel right sa main Facebook account ko. Ilang araw na. ‘Yung puting Meta logo lang ang nakangiti sa akin sa screen. Messenger won’t open. Every time I try to log in — session expired. Uulit ako. Maglilinis ng cache. Magpapalit ng password. Iba pa rin ang resulta. Paulit-ulit. Hanggang sa napagod ako.
Kaya as of now, nagpahinga muna ako. Doon kasi, may 2,300 friends — napakarami! May totoong kaibigan, may parang kakilala lang, may hindi mo kilala, may hindi nagre-react kailanman.
Magkakaiba ang pakikitungo — may nagmamahal, may nagmamasid lang, may tahimik na nanonood sa gilid. Nakakapagod ding maging nakikita ng napakaraming mata.
Ngayon, sa kabilang account — 40 friends lang. Iyon na. Ganyan lang. Simple. Walang ingay. At doon ko napagtanto:
Masarap pala talaga — sobrang sarap — kapag konti lang ang nakikita.
Konti lang ang nakikita mo → hindi ka nabibigatan sa ingay, opinyon, at paghahabol sa hindi mo alam kung ano.
Konti lang ang nakikita sa iyo → hindi ka napipilitang magpakatotoo para sa iba. Hindi kailangang mag-perform.
Hindi kailangang magpakitang-gilas. Hindi kailangang patunayan ang halaga mo sa pamamagitan ng puso at kamay sa screen.
Walang feed na kailangang i-scroll nang walang katapusan.
Walang notification na kailangang sagutin agad.
Walang bilang ng likes na sinusukat kung gaano ka ka-mahalaga.
Less noise = less stress
Less showing off = more peace
Less people watching = more real connection with the ones that truly matter.
It’s not about being left behind. It’s about stepping back into my own quiet, gentle life — the one that happens offline. Face to face. Walang Wi-Fi. Walang session expired. Walang algorithm na nagdedikta kung ano ang dapat kong makita.
Mas magaan ang loob. Mas payapa ang isip. Mas buo ang puso.
Balang araw susubukan ko ring bawiin ang lumang account. Pero sa ngayon, natutunan ko na: having less doesn’t mean losing. It means finding myself again. And that quiet, soft peace I felt when I finally let go? Worth more than any account, any post, any number of likes.
Sometimes stepping away isn’t giving up. It’s remembering what actually matters.
#OpinYon #Column #AnaGob